พระไตรปิฏก

[๒๒๐๙] ลูกน้อยทั้งหลายเคยไปคอยต้อนรับแม่ คอยมองดูเราแต่ที่ไกล

เหมือนลูกแพะหรือลูกเนื้อคอยชะเง้อหาแม่

เรามิได้เห็นทารกเหล่านั้นเลย

[๒๒๑๐] ผลมะตูมสีเหลืองที่ตกอยู่นี้

เป็นของเล่นของลูกน้อยทั้ง ๒ นั้น

วันนี้ เรามิได้เห็นลูกน้อยทั้ง ๒ คือ

พ่อชาลีและแม่กัณหาชินานั้นเลย

[๒๒๑๑] ถันทั้ง ๒ ของเรานี้ยังเต็มไปด้วยน้ำนม

และอกของเราเหมือนจะแตกดับ

วันนี้ เรามิได้เห็นลูกน้อยทั้ง ๒ คือ

พ่อชาลีและแม่ กัณหาชินานั้นเลย

[๒๒๑๒] ใครเล่าจะค้นชายพก ใครเล่าจะเหนี่ยวถันทั้ง ๒ ของเรา

วันนี้ เราไม่เห็นลูกน้อยทั้ง ๒ คือ

พ่อชาลีและแม่กัณหาชินานั้นเลย

[๒๒๑๓] เวลาเย็น ลูกน้อยทั้ง ๒ ขมุกขมัวไปด้วยฝุ่น

เคยวิ่งเข้ามาเกาะที่ชายพกของเรา

วันนี้ เรามิได้เห็นทารกเหล่านั้นเลย

[๒๒๑๔] เมื่อก่อน อาศรมนี้ปรากฏแก่เราเหมือนโรงมหรสพ

วันนี้ เมื่อเราไม่เห็นลูกน้อยเหล่านั้น

อาศรมปรากฏเหมือนดังจะหมุนไป

[๒๒๑๕] นี่อย่างไร อาศรมจึงปรากฏกับเราดูเงียบสงัดจริงหนอ

แม้ฝูงกาป่าก็มิได้ส่งเสียงร้อง

ทารกทั้งหลายของเราคงจะตายแน่

[๒๒๑๖] นี่อย่างไร อาศรมจึงปรากฏกแก่เราดูเงียบสงัดจริงหนอ

แม้ฝูงนกก็มิได้ส่งเสียงร้อง

ทารกทั้งหลายของเราคงจะตายแน่