พระไตรปิฏก

{๑๑๘๗} [๒๒๑๗] นี่อย่างไร พระองค์จึงทรงนิ่งเฉยอยู่

แม้เมื่อคืนใจหม่อมฉันก็เหมือนฝันไป แม้ฝูงกาป่าก็มิได้ส่งเสียงร้อง

ทารกทั้งหลายของหม่อมฉันคงจะตายแน่

[๒๒๑๘] นี่อย่างไร พระองค์จึงทรงนิ่งเฉยอยู่

แม้เมื่อคืนใจหม่อมฉันก็เหมือนฝันไป แม้ฝูงนกก็มิได้ส่งเสียงร้อง

ทารกทั้งหลายของหม่อมฉันคงจะตายแน่

[๒๒๑๙] ข้าแต่พระลูกเจ้า เหล่าเนื้อร้ายในป่าอันเงียบสงัด

ได้กินทารกทั้งหลายของหม่อมฉันแล้วหรือกระไรหนอ

หรือว่าใครนำทารกทั้งหลายของหม่อมฉันไป

[๒๒๒๐] ทารกเหล่านั้นผู้กำลังพูดจาน่ารัก

พระองค์ทรงส่งไปเป็นทูต หรือว่ายังหลับอยู่

หรือทารกเหล่านั้นของเราออกไปเล่นภายนอก

[๒๒๒๑] เส้นผม ลายมือ ลายเท้าของทารกเหล่านั้นมิได้ปรากฏเลย

หรือนกทั้งหลายมาโฉบเฉี่ยวเอาไป

หรือว่าใครนำทารกทั้งหลายของหม่อมฉันไป

{๑๑๘๘} [๒๒๒๒] การที่หม่อมฉันมิได้เห็นลูกน้อยทั้ง ๒ คือ

พ่อชาลีและแม่กัณหาชินาในวันนี้นั้น

เป็นทุกข์ยิ่งกว่าการถูกขับไล่จากแคว้น

เปรียบเหมือนแผลที่ถูกลูกศรแทง

[๒๒๒๓] การที่หม่อมฉันมิได้เห็นลูกน้อยทั้ง ๒

และฝ่าพระบาทมิได้ตรัสกับหม่อมฉันนี้

เป็นดุจลูกศรเสียบแทงหทัยของหม่อมฉันซ้ำสอง

หทัยของหม่อมฉันย่อมหวั่นไหว

[๒๒๒๔] ข้าแต่พระราชบุตร ถ้าคืนวันนี้พระองค์มิได้ตรัสกับหม่อมฉัน

พรุ่งนี้เช้าพระองค์น่าจะได้ทอดพระเนตรหม่อมฉัน

ผู้ปราศจากชีวิตตายไปแล้ว