พระไตรปิฏก

[๒๒๕๕] ข้าแต่สมมติเทพ หม่อมฉันไม่เห็นลูกน้อยทั้ง ๒ ของเรา

และไม่ทราบว่า ผู้ใดนำลูกน้อยเหล่านั้นไป

แม้แต่ฝูงนกก็ไม่ส่งเสียงร้อง

ทารกทั้งหลายของหม่อมฉันคงตายแล้วเป็นแน่

[๒๒๕๖] ข้าแต่สมมติเทพ หม่อมฉันไม่เห็นลูกน้อยทั้ง ๒ ของเรา

และไม่ทราบว่าผู้ใดนำลูกน้อยเหล่านั้นไป

ทั้งที่เที่ยวไปหาที่โคนไม้ ภูเขา และถ้ำ

[๒๒๕๗] พระนางมัทรีราชบุตรีผู้ทรงพระรูปโฉมงดงาม ผู้มีพระยศ

ประคองพระพาหาคร่ำครวญล้มลง ณ พื้นดิน

แทบพระยุคลบาทของพระเวสสันดรนั้นนั่นเองด้วยประการฉะนี้

(พระศาสดาเมื่อจะทรงประกาศเนื้อความนั้น จึงตรัสว่า)

{๑๑๙๘} [๒๒๕๘] พระเวสสันดรราชฤๅษีทรงวักน้ำประพรม

พระนางมัทรีราชบุตรีผู้เสด็จมาเฝ้าพระองค์

(ทรงวิสัญญีล้มลงแทบพระยุคลบาทของพระองค์)

ทรงทราบว่า พระนางทรงฟื้นพระองค์ดีแล้ว

จึงได้ตรัสพระดำรัสนี้กับพระนางว่า

[๒๒๕๙] มัทรี เราไม่อยากจะบอกความทุกข์แก่เธอแต่แรกก่อน

พราหมณ์แก่ยาจกผู้ตกยากมาสู่อาศรม

[๒๒๖๐] เราได้ให้ลูกน้อยทั้ง ๒ แก่พราหมณ์นั้นไป

มัทรี เธออย่าได้กลัวเลย เธอจงดีใจเถิด

มัทรี เธออย่าเห็นลูกน้อยทั้ง ๒ เลย อย่าได้ร้องไห้ไปนักเลย

เมื่อเรายังชีวิตอยู่ ไม่มีโรคภัย ก็จักได้พบลูกน้อยทั้ง ๒ แน่

[๒๒๖๑] สัตบุรุษเห็นยาจกมาหาแล้วพึงให้บุตร ปศุสัตว์

ธัญชาติ และทรัพย์อื่นใดในเรือน

มัทรี ขอเธอจงอนุโมทนาปุตตทานอันสูงสุดของเราเถิด