พระไตรปิฏก

{๑๗๑} [๗๙] (ท่านเมตตคูทูลถามว่า)

ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงแสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

ข้าพระองค์ชอบใจธรรมอันสูงสุดนั้นที่บุคคลรู้ชัดแล้ว

มีสติเที่ยวไปอยู่ พึงข้ามตัณหาที่ชื่อว่าวิสัตติกาในโลกได้ (๖)

{๑๗๖} [๘๐] (พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า เมตตคู)

เธอรู้ธรรมอย่างใดอย่างหนึ่ง

ซึ่งเป็นธรรมชั้นสูง ชั้นต่ำและชั้นกลาง

เธอจงบรรเทาความเพลิดเพลิน ความถือมั่น

และวิญญาณ ในธรรมเหล่านี้เสีย ไม่พึงตั้งอยู่ในภพ (๗)

{๑๘๐} [๘๑] (พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า)

ภิกษุผู้มีปกติอยู่อย่างนี้ มีสติ ไม่ประมาท

รู้แจ้ง ละความยึดถือว่าเป็นของเราแล้ว

เที่ยวไปอยู่ พึงละชาติ ชรา โสกะและปริเทวะ

อันเป็นทุกข์ในอัตภาพนี้ได้แน่นอน (๘)

{๑๘๔} [๘๒] (ท่านเมตตคูทูลถามว่า)

ข้าพระองค์ชอบใจพระวาจานี้ของพระองค์

ผู้ทรงแสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ข้าแต่พระโคดม

ธรรมที่ปราศจากอุปธิ พระองค์ตรัสไว้ดีแล้ว

พระผู้มีพระภาคทรงละทุกข์ได้แล้วเป็นแน่

เพราะธรรมนี้ พระองค์ทรงทราบชัดแล้ว (๙)

{๑๘๙} [๘๓] (ท่านเมตตคูทูลถามว่า)

พระองค์ผู้เป็นพระมุนีตรัสสอนชนเหล่าใดไม่หยุดหย่อน

ชนแม้เหล่านั้นพึงละทุกข์ได้เป็นแน่

เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์จึงมาพบพระผู้มีพระภาคผู้นาคะ

ขอนมัสการพระองค์ (โดยหวังว่า)พระผู้มีพระภาค

พึงตรัสสอนข้าพระองค์ไม่หยุดหย่อนบ้าง (๑๐)