พระไตรปิฏก

{๒๘๖} [๑๐๓] (พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า)

นันทะ ชนทั้งหลายผู้ฉลาดในโลกนี้

ไม่เรียกบุคคลว่าเป็นมุนี เพราะได้เห็นเพราะได้ฟังและเพราะได้รู้

เราเรียกเหล่าชนผู้กำจัดเสนามารได้แล้ว

ผู้ไม่มีความทุกข์ ไม่มีความหวัง เที่ยวจาริกอยู่ว่า เป็นมุนี (๒)

{๒๙๐} [๑๐๔] (ท่านนันทะทูลถาม ดังนี้)

สมณพราหมณ์บางพวกย่อมกล่าวความหมดจด

เพราะรูปที่ได้เห็นบ้าง เพราะเสียงที่ได้ยินบ้าง

ย่อมกล่าวความหมดจดเพราะศีลวัตรบ้าง

ย่อมกล่าวความหมดจดเพราะพิธีหลากหลายบ้าง

ข้าแต่พระผู้มีพระภาคผู้นิรทุกข์

สมณพราหมณ์พวกนั้นเป็นผู้ประพฤติตนเคร่งครัด

ในหลักการของตนนั้น ข้ามชาติและชราได้บ้างหรือไม่

ข้าแต่พระผู้มีพระภาค ข้าพระองค์ขอทูลถามปัญหานั้น

ขอพระองค์โปรดตรัสบอกปัญหานั้นแก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด (๓)

{๒๙๘} [๑๐๕] (พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า นันทะ)

สมณพราหมณ์บางพวกย่อมกล่าวความหมดจด

เพราะรูปที่ได้เห็นบ้าง เพราะเสียงที่ได้ยินบ้าง

ย่อมกล่าวความหมดจดเพราะศีลวัตรบ้าง

ย่อมกล่าวความหมดจดเพราะพิธีหลากหลายบ้าง

สมณพราหมณ์พวกนั้น

แม้ประพฤติตนเคร่งครัดอยู่ในหลักการของตนนั้น ก็จริง

แต่เรากล่าวว่า พวกเขายังข้ามชาติและชราไปไม่ได้ (๔)

{๓๐๕} [๑๐๖] (ท่านนันทะทูลถาม ดังนี้)

สมณพราหมณ์บางพวกย่อมกล่าวความหมดจด

เพราะรูปที่ได้เห็นบ้าง เพราะเสียงที่ได้ยินบ้าง

ย่อมกล่าวความหมดจดเพราะศีลวัตรบ้าง

ย่อมกล่าวความหมดจดเพราะพิธีหลากหลายบ้าง