พระไตรปิฏก

{๒๗๑} [๑๐๐] (ท่านอุปสีวะทูลถามว่า)

มุนีนั้นถึงความสลายไป หรือว่าไม่มี

หรือว่าไม่แตกทำลายเพราะมีความแน่แท้

พระองค์ผู้เป็นพระมุนี โปรดพยากรณ์ปัญหานั้น

แก่ข้าพระองค์ให้แจ่มแจ้งด้วยเถิด

เพราะธรรมนั้นพระองค์ทรงทราบชัดแล้ว (๗)

{๒๗๖} [๑๐๑] (พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า อุปสีวะ)

มุนีผู้ถึงความสลายไป ย่อมไม่มี(อะไร)เป็นประมาณ

ชนทั้งหลายพึงว่ากล่าวมุนีนั้นด้วยกิเลสใด

กิเลสนั้นย่อมไม่มีแก่มุนีนั้น

(เพราะ) เมื่อมุนีนั้นถอนธรรมทั้งปวงได้เด็ดขาดแล้ว

แม้ครรลองแห่งวาทะทั้งปวง

ท่านก็ถอนได้เด็ดขาดแล้ว(เหมือนกัน) (๘)







{๒๘๑} [๑๐๒] (ท่านนันทะทูลถาม ดังนี้)

ชนทั้งหลายกล่าวว่า มุนีทั้งหลายมีอยู่ในโลก

คำกล่าวนี้นั้นเป็นอย่างไร

ชนทั้งหลายเรียกบุคคลผู้เป็นไปด้วยญาณ

หรือว่าเรียกบุคคลผู้เป็นไปด้วยความเป็นอยู่ว่า เป็นมุนี (๑)

๑ ดูคำอธิบายในหน้า ๑๙๕-๒๑๖