Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 30 หน้าที่ 32

<< | หน้าที่ 32 | >>
๑๔. โปสาลมาณวปัญหา


ว่าด้วยปัญหาของโปสาลมาณพ


{๔๖๗} [๑๓๗] (ท่านโปสาละทูลถาม ดังนี้)

พระผู้มีพระภาคพระองค์ใด

ไม่มีตัณหาเหตุให้หวั่นไหว

ตัดความสงสัยได้แล้ว

ทรงแสดงอดีตธรรม

ข้าพระองค์มีปัญหาที่จะทูลถาม

จึงมาเฝ้าพระผู้มีพระภาคพระองค์นั้น

ผู้ทรงถึงฝั่งแห่งธรรมทั้งปวง (๑)

{๔๗๒} [๑๓๘] (ท่านโปสาละทูลถามว่า)

ข้าแต่พระองค์ผู้สักกะ ข้าพระองค์ขอทูลถามถึงญาณ

ของบุคคลผู้ไม่มีรูปสัญญา ผู้ละรูปกายได้ทั้งหมด

ผู้พิจารณาทั้งภายในและภายนอกเห็นว่าไม่มีอะไร

บุคคลผู้เป็นเช่นนั้น ควรแนะนำอย่างไร (๒)

{๔๗๘} [๑๓๙] (พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า โปสาละ)

ตถาคตรู้ยิ่งซึ่งวิญญาณัฏฐิติทั้งหมด

รู้จักบุคคลนั้นผู้ดำรงอยู่ ผู้น้อมไปแล้ว

ผู้มีอากิญจัญญายตนสมาบัตินั้นเป็นที่มุ่งหมาย (๓)

{๔๘๓} [๑๔๐] (พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า)

บุคคลนั้นรู้กัมมาภิสังขารว่าเป็นเหตุเกิด

แห่งอากิญจัญญายตนสมาบัติ

รู้อรูปราคะว่ามีความเพลิดเพลินเป็นเครื่องผูกไว้

๑ ดูคำอธิบายในหน้า ๒๘๓-๒๙๗

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka