Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 32 หน้าที่ 296

<< | หน้าที่ 296 | >>
[๑๙] (ข้าพเจ้ากราบทูลว่า) ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นบุรุษอาชาไนย ข้าพระองค์ขอนอบน้อมพระองค์ จิตพระองค์บริสุทธิ์ดี พระองค์มีสีพระพักตร์ผ่องใส มีพระทัยผ่องแผ้ว

[๒๐] พระผู้มีพระภาค ผู้มีปัญญาดังแผ่นดิน มีปัญญาดี เสด็จลงจากอากาศ ทรงปูลาดผ้าสังฆาฏิแล้ว ประทับนั่งขัดสมาธิ

[๒๑] ข้าพเจ้าถือแก่นจันทน์หอมอย่างละเอียด ได้ไปยังสำนักพระชินเจ้า ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ได้บูชาพระพุทธเจ้า

[๒๒] ข้าพเจ้าถวายอภิวาทพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้เจริญที่สุดในโลก ทรงองอาจกว่านรชน ทำความปราโมทย์ให้เกิดขึ้นแล้ว บ่ายหน้าหลีกไปทางทิศเหนือ

[๒๓] ในกัปที่ ๑๑๘ (นับจากกัปนี้ไป) ข้าพเจ้าได้ใช้แก่นจันทน์บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

[๒๔] ในกัปที่ ๑๑๔ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๓ ชาติ พระนามว่าโรหิณี มีพลานุภาพมาก

[๒๕] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล

ได้ทราบว่า ท่านพระจันทนปูชกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

จันทนปูชกเถราปทานที่ ๓ จบ


ภาณวารที่ ๘ จบ



สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka