Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 32 หน้าที่ 493

<< | หน้าที่ 493 | >>
๘. สุมนาเวฬิยเถราปทาน


ประวัติในอดีตชาติของพระสุมนาเวฬิยเถระ


(พระสุมนาเวฬิยเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)


{๓๓๐} [๖๔] ชนทั้งปวงมาประชุมกันทำการบูชาใหญ่แด่พระผู้มีพระภาค พระนามว่าเวสสภู ผู้เจริญที่สุดในโลก ผู้คงที่

[๖๕] ครั้งนั้น ข้าพเจ้าใส่ก้อนปูนขาวแล้ววางพวงมาลัยดอกมะลิไว้ บูชาข้างหน้าพระแท่นสีหาสน์

[๖๖] ชนทั้งปวงมามุงดูดอกไม้ชั้นดีเยี่ยมด้วยคิดว่า ดอกไม้นี้ใครบูชาพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด ผู้คงที่

[๖๗] ข้าพเจ้าได้เข้าถึงสวรรค์ชั้นนิมมานรดี เพราะจิตที่เลื่อมใสนั้น ได้เสวยผลกรรมของตนที่ทำไว้ดีแล้วในครั้งก่อน

[๖๘] ข้าพเจ้าเกิดในกำเนิดใด ๆ คือจะเกิดเป็นเทวดาหรือมนุษย์ก็ตาม ย่อมเป็นที่รักของปวงชน นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยดอกไม้

[๖๙] ข้าพเจ้าไม่รู้ถึงการด่าทางกาย ทางวาจา หรือทางใจ ที่ข้าพเจ้าทำแล้วแก่ภิกษุทั้งหลายผู้สำรวม ผู้มีตบะ

[๗๐] ด้วยความประพฤติชอบนั้น และด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ ข้าพเจ้าจึงเป็นผู้ที่ปวงชนบูชา นี้เป็นผลแห่งการไม่ด่า


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka