พระไตรปิฏก

[๙๕] จักเป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์นับชาติไม่ถ้วน

นี้เป็นผลแห่งการกระทำการบูชาด้วยดอกไม้

[๙๖] ก็คนที่ใช้ดอกไม้กั้น(แดด)ให้เราตั้งแต่เช้าจดเย็น

จักเป็นผู้ประกอบด้วยกรรมดีปรากฏต่อไปในภายภาคหน้า

[๙๗] เขาปรารถนาสิ่งใด ๆ

สิ่งนั้น ๆ จักปรากฏตามความประสงค์

เขาทำความดำริชอบให้บริบูรณ์

จักเป็นผู้ไม่มีอาสวะแล้วนิพพาน



[๙๘] ข้าพเจ้านั่งบนอาสนะเดียว มีสติสัมปชัญญะ

เผากิเลสทั้งหลายแล้ว ได้บรรลุพระอรหัต

[๙๙] ไม่ว่าข้าพเจ้าจะเดิน ยืน นั่ง นอนอยู่ก็ตาม

ย่อมระลึกถึงพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุดอยู่ทุกขณะ

[๑๐๐] ความพร่องในปัจจัยนั้น ๆ

คือจีวร บิณฑบาต คิลานปัจจยเภสัชบริขาร ที่นอน ที่นั่ง

มิได้มีแก่ข้าพเจ้า

นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

[๑๐๑] บัดนี้ ข้าพเจ้าบรรลุอมตบทที่สงบระงับอย่างยอดเยี่ยม

กำหนดรู้อาสวะทั้งปวงแล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ

[๑๐๒] ในกัปที่ ๙๒ นับจากกัปนี้ไป

ข้าพเจ้าได้บูชาพระพุทธเจ้าไว้

จึงไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า