พระไตรปิฏก

[๔๐] ครั้นปูลาดอาสนะเสร็จแล้วประนมมือเหนือศีรษะ

ประกาศถึงความโสมนัสแล้ว ได้กราบทูลอย่างนี้ว่า

[๔๑] ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นนักปราชญ์ ผู้ทรงเป็นผู้นำ

ขอพระองค์ผู้เป็นดังศัลยแพทย์ผู้ถอนลูกศร

ผู้เยียวยาความเดือดร้อน

ได้โปรดประทานการเยียวยาแก่ข้าพระองค์

ผู้ถูกความกำหนัดครอบงำด้วยเถิด

[๔๒] ข้าแต่พระมุนี ชนเหล่าใดมีความต้องการบุญ

พบเห็นพระองค์ผู้เป็นพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด

ชนเหล่านั้นย่อมถึงความสำเร็จประโยชน์ที่ยั่งยืน

(และ)เขาเหล่านั้นจะพึงเป็นผู้ไม่แก่

[๔๓] ข้าพระองค์หาได้มีไทยธรรมถวายพระองค์ไม่

เพราะข้าพระองค์บริโภคผลไม้ที่หล่นเอง

ข้าพระองค์มีแต่อาสนะนี้

โปรดประทับนั่งบนเตียงไม้เถิด

[๔๔] พระผู้มีพระภาค ผู้ไม่มีความสะดุ้ง ผู้เป็นดุจราชสีห์

ได้ประทับนั่งบนเตียงไม้แล้ว สักครู่จึงได้ตรัสคำนี้ว่า

[๔๕] ท่านจงเบาใจเถิด อย่าได้กลัวเลย

ท่านได้แก้วมณีโชติรสแล้ว

อาสนะที่ท่านปรารถนาทั้งหมด

จักสำเร็จบริบูรณ์แก่ท่าน

[๔๖] บุญที่บุคคลบำเพ็ญไว้ดีแล้วในเนื้อนาบุญอันยอดเยี่ยม

เป็นบุญไม่น้อยเลย

ผู้ที่ตั้งจิตไว้ดีแล้วสามารถจะถอนตนเองขึ้นได้