พระไตรปิฏก

ทำจิตของตนให้เลื่อมใสแล้ว

จึงได้ไหว้พระศาสดา

[๑๒] ข้าพเจ้าหยิบแก้วมณีประดับศีรษะของข้าพเจ้า

บูชาพระผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก

ปรารถนาว่า ด้วยการบูชาด้วยแก้วมณีนี้ ขอจงมีวิบากที่ดี

[๑๓] พระศาสดาพระนามว่าปทุมุตตระ

ทรงรู้แจ้งโลก ผู้สมควรรับเครื่องบูชา

ประทับยืนอยู่ในอากาศ ได้ตรัสพระคาถานี้ว่า

[๑๔] ขอความดำริของท่านนั้นจงสำเร็จเถิด

ขอท่านจงได้สุขอันไพบูลย์เถิด

ด้วยการบูชาด้วยแก้วมณีนี้

ขอท่านจงได้รับยศที่ยิ่งใหญ่เถิด

[๑๕] พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุดพระนามว่าปทุมุตตระ

ตรัสรู้ด้วยพระองค์เอง

ครั้นตรัสแก่ข้าพเจ้าผู้ตั้งจิตปรารถนาไว้แล้วก็เสด็จไป

[๑๖] ข้าพเจ้าได้เป็นจอมเทพครองเทวสมบัติตลอด ๖๐ กัป

และได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิหลายร้อยชาติ

[๑๗] เมื่อข้าพเจ้าเกิดเป็นเทวดา

ระลึกถึงบุพกรรมขึ้นมา

แก้วมณีย่อมบังเกิดแก่ข้าพเจ้า

(และ)ให้แสงสว่างแก่ข้าพเจ้า

[๑๘] สตรีสาวล้วน ๘๖,๐๐๐ นาง

สวมใส่ผ้าอาภรณ์อย่างงดงาม

ห้อยตุ้มหูแก้วมณี เป็นผู้รับใช้ของข้าพเจ้า