พระไตรปิฏก

[๑๙] ล้วนมีหน้ากลมโต มีปกติร่าเริง รูปร่างงดงาม

เอวเล็กเอวบาง แวดล้อมข้าพเจ้าอยู่เป็นนิตย์

นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยแก้วมณี

[๒๐] สิ่งของเครื่องประดับที่ทำด้วยทองคำ

แก้วมณี และแก้วทับทิม

เป็นอันทำดีแล้วเพื่อข้าพเจ้า

ตามที่ข้าพเจ้าต้องการ

[๒๑] เรือนยอด ถ้ำที่น่ารื่นรมย์

และที่นอนมีค่ามาก ดังจะรู้ความดำริของข้าพเจ้า

ก็บังเกิดตามความปรารถนา

[๒๒] การที่เหล่าสัตว์ได้เข้าไปฟัง

เป็นลาภที่พวกเขาได้ดีแล้ว

เป็นเนื้อนาบุญของมนุษย์

เป็นโอสถของสรรพสัตว์

[๒๓] ถึงกรรมที่ข้าพเจ้าได้เข้าเฝ้าพระผู้ทรงเป็นผู้นำ

ก็ชื่อว่าทำไว้ดีแล้ว ข้าพเจ้าเป็นผู้รอดพ้นจากนรก

ได้บรรลุบทที่ไม่หวั่นไหว

[๒๔] ข้าพเจ้าเกิดในกำเนิดใด ๆ

คือ จะเกิดเป็นเทวดาหรือมนุษย์ก็ตาม

แสงสว่างย่อมมีแก่ข้าพเจ้าทุกเมื่อ

ทั้งกลางวันและกลางคืน

[๒๕] เพราะการบูชาด้วยแก้วมณีนั้น

ข้าพเจ้าจึงได้เสวยสมบัติ

พบแสงสว่างคือญาณ ได้บรรลุบทที่ไม่หวั่นไหว

[๒๖] ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป

ข้าพเจ้าได้ใช้แก้วมณีบูชาไว้