พระไตรปิฏก

[๖๐] อีกข้อหนึ่ง คุณของกรรมนั้น

ย่อมบังเกิดในภพน้อยภพใหญ่

คือโภคสมบัติไม่มีความบกพร่องเลย

นี้เป็นวิบากในเพราะใบไม้ที่ข้าพเจ้าได้ขนไปทิ้ง

[๖๑] อีกข้อหนึ่ง คุณของกรรมนั้น

ย่อมบังเกิดในภพน้อยภพใหญ่

คือไม่มีอัคคีภัย ราชภัย โจรภัย และอุทกภัย

[๖๒] อีกข้อหนึ่ง คุณของกรรมนั้น

ย่อมบังเกิดในภพน้อยภพใหญ่

คือทาสหญิงชายเป็นผู้ติดตามคล้อยตามความคิดของข้าพเจ้า

[๖๓] บุคคลเกิดในมนุษยโลกที่มีอายุขัยเท่าใด

อายุของข้าพเจ้าไม่หย่อนไปกว่านั้น

ดำรงอยู่ได้จนชั่วอายุขัย

[๖๔] คนภายใน คนภายนอก ชาวนิคม

ตลอดจนชาวแว่นแคว้น ล้วนแต่เป็นผู้คอยช่วยเหลือ

มุ่งความเจริญ ปรารถนาความสุขแก่ข้าพเจ้าไปทุกคน

[๖๕] ทุก ๆ ภพ ข้าพเจ้าเป็นผู้มีโภคะ มียศ

มีสิริ มีญาติ มีพวกพ้อง ไม่มีเวร

ปราศจากความสะดุ้งกลัวภัย ในกาลทั้งปวง

[๖๖] เมื่อข้าพเจ้ายังเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในภพ เทวดา

มนุษย์ อสูร คนธรรพ์ ยักษ์ และรากษส

ล้วนคอยอารักขาป้องกันอยู่ทุกเมื่อ

[๖๗] ข้าพเจ้าเสวยยศทั้ง ๒ ทั้งในเทวโลกและมนุษยโลก

และในอวสานก็ได้บรรลุนิพพานอันเกษมอย่างยอดเยี่ยม

[๖๘] คนเช่นใดพึงได้บุญเพราะเจาะจงพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

หรือต้นไม้เป็นสถานที่ตรัสรู้ของพระศาสดาพระองค์นั้น

สำหรับคนเช่นนั้น อะไรเล่าที่พึงได้โดยยาก