พระไตรปิฏก

{๑๒๕} [๑๕๐] พระผู้มีพระภาคพระนามว่าปทุมุตตระ ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก

ทรงบำเพ็ญประโยชน์เกื้อกูลแก่สรรพสัตว์ เป็นนักปราชญ์

เสด็จอุบัติขึ้นแล้วในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป

[๑๕๑] ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นพราหมณ์มีชื่อเสียงเลื่องลือ

เรียนจบไตรเพท เที่ยวพักสำราญในเวลากลางวัน

ได้เห็นพระผู้มีพระภาค ผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก

[๑๕๒] กำลังทรงประกาศสัจจะ ๔

ช่วยมนุษย์พร้อมด้วยเทวดาให้ตรัสรู้

กำลังสรรเสริญสาวกของพระองค์

ผู้กล่าวธรรมีกถาอย่างวิจิตรอยู่ในหมู่มหาชน

[๑๕๓] ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเบิกบานใจจึงทูลนิมนต์พระตถาคต

แล้วประดับมณฑปด้วยผ้าที่ย้อมด้วยสีต่าง ๆ

[๑๕๔] ให้โชติช่วงด้วยรัตนะต่าง ๆ ทูลนิมนต์พระตถาคต

พร้อมทั้งพระสงฆ์ให้เสวยและฉันโภชนะ

มีรสเลิศต่าง ๆ ตลอด ๗ วัน ในมณฑปนั้น

[๑๕๕] ได้บูชาพระตถาคตพร้อมทั้งสาวก

ด้วยดอกไม้อันสวยงามนานาชนิด

แล้วหมอบลงแทบพระบาท ปรารถนาตำแหน่งนั้น

[๑๕๖] ครั้งนั้น พระมุนีผู้ประเสริฐ ทรงมีพระกรุณา

ได้ตรัสว่า ‘จงดูพราหมณ์ผู้ประเสริฐนี้

ผู้มีปากและดวงตาเหมือนดอกปทุม