พระไตรปิฏก

[๒๖๒] ครั้งนั้น พระศาสดาผู้มีพระสุรเสียงก้อง

เหมือนเสียงคชสารคำราม

มีพระสำเนียงไพเราะเหมือนเสียงนกการเวก

ได้ตรัสกับบริษัทว่า ‘จงดูพราหมณ์นี้

[๒๖๓] ผู้มีผิวพรรณดุจทองคำ แขนใหญ่

ปากและดวงตาเหมือนดอกปทุม

มีโลมชาติชูชันและมีใจฟูขึ้น ร่าเริงมีศรัทธาในคุณของเรา

[๒๖๔] เขาปรารถนาตำแหน่งภิกษุผู้มีเสียงเหมือนราชสีห์

ในอนาคตกาล เขาจักได้ตำแหน่งนี้สมความปรารถนา

[๒๖๕] ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป

พระศาสดาพระนามว่าโคดม ตามพระโคตร

ทรงสมภพในราชสกุลโอกกากราช จักอุบัติขึ้นในโลก

[๒๖๖] พราหมณ์นี้จักมีนามว่ากัสสปะ ตามโคตร

เป็นธรรมทายาท เป็นโอรสที่ธรรมเนรมิต

จักเป็นสาวกของพระศาสดาพระองค์นั้น

[๒๖๗] ในกัปที่ ๙๒ นับจากกัปนี้ไป

ได้มีพระผู้เป็นผู้นำชั้นเลิศของโลกพระนามว่าผุสสะ

ทรงเป็นศาสดาผู้ยอดเยี่ยม หาผู้เปรียบมิได้

ไม่มีใครเสมอเหมือน

[๒๖๘] พระศาสดาพระนามว่าผุสสะพระองค์นั้นแล

ทรงกำจัดความมืด๑ ทั้งปวง ถางรกชัฏใหญ่

ทรงบันดาลฝนคืออมตธรรมให้ตกลง

ให้มนุษย์และทวยเทพอิ่มหนำ

๑ ความมืด ในที่นี้หมายถึงกิเลสมีราคะ โทสะ และโมหะเป็นต้น (ขุ.อป.อ. ๒/๒๖๘/๒๙๘)