พระไตรปิฏก

[๓๔๑] ด้วยกรรมที่ข้าพเจ้าได้ทำไว้ดีแล้วนั้น

และด้วยเจตนาที่ตั้งไว้มั่น

ข้าพเจ้าละกายมนุษย์แล้ว

จึงได้ไปเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

[๓๔๒] ด้วยกรรมคือการใช้ไฟลนที่พื้นศาลาพักผ่อน

ข้าพเจ้าจึงถูกทุกขเวทนาเบียดเบียน

หมกไหม้ในนรกนับพันปี

[๓๔๓] ด้วยวิบากกรรมที่ยังเหลืออยู่นั้น

ข้าพเจ้าเกิดเป็นมนุษย์

จึงมีรอยตำหนิติดตัวมาตามลำดับตลอด ๕๐๐ ชาติ

[๓๔๔] เพราะอานุภาพแห่งกรรมนั้น

ข้าพเจ้าจึงเต็มไปด้วยโรคเรื้อน

เสวยมหันตทุกข์ตลอด ๕๐๐ ชาติเหมือนกัน

[๓๔๕] ในภัทรกัปนี้ ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส

จึงได้นิมนต์พระอุปริฏฐะผู้มียศ

ให้ฉันบิณฑบาตจนอิ่มหนำ

[๓๔๖] ด้วยผลกรรมอันวิเศษนั้น

และด้วยเจตนาที่ตั้งไว้มั่น

ข้าพเจ้าละกายมนุษย์แล้ว

จึงได้ไปเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

[๓๔๗] เมื่อถึงภพสุดท้าย ข้าพเจ้าได้เกิดในตระกูลกษัตริย์

เพียบพร้อมไปด้วยมหาสมบัติ เมื่อพระชนกสวรรคตไป

[๓๔๘] ข้าพเจ้าถูกโรคเรื้อนรบกวน

ในเวลากลางคืน ก็ไม่ได้รับความสุขในการนอน

เพราะความสุขในรัชสมบัติกลายเป็นโมฆะไป

ฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงได้ชื่อว่าโมฆราช