พระไตรปิฏก

[๑๖๖] พระชินเจ้าทรงเป็นศาสดา

ผู้ประเสริฐกว่าผู้นำ(เจ้าลัทธิ)ทั้งหลาย

ทรงรู้แจ้งสิ่งที่เป็นคุณและสิ่งที่เป็นโทษ

เป็นผู้กตัญญูกตเวที ทรงประกอบเหล่าสัตว์ไว้ในท่า๑

[๑๖๗] ทรงเป็นสัพพัญญู ทรงมีอัธยาศัยเอ็นดู

เป็นที่สั่งสมแห่งอนันตคุณ

ทรงพิจารณาด้วยพระญาณนั้นแล้ว

จึงทรงแสดงธรรมที่ประเสริฐ

[๑๖๘] บางครั้งพระชินเจ้านั้น ผู้มีความเพียรมาก

มีพระปัญญาบริสุทธิ์

แสดงธรรมที่ประกอบด้วยสัจจะทั้ง ๔ อันไพเราะ

แก่หมู่ชนเป็นอนันต์

[๑๖๙] สรรพสัตว์ประมาณ ๑๐๐,๐๐๐ ได้บรรลุธรรม

เพราะได้สดับธรรมที่ประเสริฐ มีความงามในเบื้องต้น

ท่ามกลาง และที่สุดนั้น

[๑๗๐] ครั้งนั้น แผ่นดินก็สั่นสะเทือน

และ เมฆก็คำรน เหล่าเทวดา พรหม

มนุษย์ และอสูร ต่างก็แซ่ซ้องสาธุการ

[๑๗๑] โอ พระศาสดาทรงประกอบด้วยพระกรุณา

โอ พระสัทธรรมเทศนา

โอ พระชินเจ้าผู้ทรงช่วยหมู่สัตว์

ที่จมลงในสมุทรคือภพขึ้นมาได้

[๑๗๒] เมื่อหมู่สัตว์พร้อมทั้งมนุษย์

เทวดา และพรหม เกิดความสังเวชเช่นนี้แล้ว

พระชินเจ้าได้ทรงสรรเสริญสาวก

ผู้เลิศกว่าภิกษุทั้งหลายฝ่ายทำตระกูลให้เลื่อมใส

๑ ในท่า ในที่นี้หมายถึงประกอบคือให้สรรพสัตว์ดำรงอยู่ในมรรคที่เป็นมหากุศลซึ่งเป็นอุบายในการบรรลุนิพพาน ด้วยการแสดงธรรม (ขุ.อป.อ. ๒/๑๖๖/๓๒๘)