[๔๑๕] นางนาคกัญญา เห็นพระสัพพัญญู

ผู้เบิกบาน มีพระยศมาก

จึงทำจิตให้เลื่อมใส ทำใจให้มั่นคงต่อพระศาสดา

[๔๑๖] ครั้งนั้น พระมหาวีระพระนามว่าปทุมุตตระ

ทรงทราบวาระจิตของหม่อมฉันแล้ว

ทรงแสดงภิกษุณีรูปหนึ่งด้วยฤทธิ์

[๔๑๗] ภิกษุณีรูปนั้นมีความแกล้วกล้าแสดงฤทธิ์ได้หลายอย่าง

หม่อมฉันเกิดปีติปราโมทย์ได้กราบทูลพระศาสดาว่า

[๔๑๘] ‘หม่อมฉันได้เห็นฤทธิ์ทั้งหลายที่ภิกษุณีรูปนี้แสดงแล้ว

ข้าแต่พระธีรเจ้า อย่างไร ภิกษุณีรูปนั้นจึงเป็นผู้แกล้วกล้าดีในฤทธิ์’

[๔๑๙] (พระผู้มีพระภาคพระองค์นั้นตรัสตอบว่า)

‘ภิกษุณีรูปนั้นเป็นธิดาที่เกิดจากโอษฐ์ของเรา

ปฏิบัติตามคำสั่งสอนของเรา มีฤทธิ์มาก มีความแกล้วกล้าดีในฤทธิ์’

[๔๒๐] หม่อมฉันได้ฟังพระพุทธพจน์แล้ว

มีความยินดีได้กราบทูลอย่างนี้ว่า

‘แม้หม่อมฉันก็ขอเป็นผู้มีความแกล้วกล้าในฤทธิ์เช่นนั้น

[๔๒๑] ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก

หม่อมฉันเบิกบานโสมนัส มีใจสูงสุดถึงที่แล้ว

ขอให้ได้เป็นเช่นภิกษุณีรูปนี้ในอนาคตกาลเถิด’

[๔๒๒] หม่อมฉันตกแต่งบัลลังก์แก้วมณี

และมณฑปที่ผุดผ่องแล้ว

ทูลนิมนต์พระผู้นำสัตว์โลกพร้อมทั้งพระสงฆ์

ให้เสวยและฉันข้าวน้ำจนอิ่มหนำ

[๔๒๓] แล้วได้ใช้ดอกอุบลที่มีชื่อว่าอรุณ

ซึ่งเป็นดอกไม้อันประเสริฐของพวกนาค