[๒๓] ได้เห็นราชบุรุษนำโจรไปเพื่อประหาร มีความรักในโจรคนนั้น

บิดาของหม่อมฉันใช้ทรัพย์ ๑,๐๐๐ ปลดเปลื้องโจรนั้น

ให้หลุดพ้นจากการถูกประหาร

[๒๔] บิดาทราบจิตใจของหม่อมฉันแล้ว จึงยกหม่อมฉันให้โจรนั้น

หม่อมฉันไว้วางใจ เอ็นดู เกื้อกูลโจรคนนั้นยิ่งนัก

[๒๕] โจรนั้น มีความโลภในเครื่องประดับของหม่อมฉัน

แล้วคิดจะฆ่าหม่อมฉันผู้ช่วยนำเครื่องบวงสรวง

ไปยังเหวทิ้งโจรบนภูเขา

[๒๖] เวลานั้น หม่อมฉันเมื่อจะรักษาชีวิตของตนไว้

จึงประนมมือไหว้โจรผู้เป็นศัตรูที่ร้ายกาจแล้วกล่าวว่า

[๒๗] ‘นายผู้เจริญ สร้อยคอทองคำ แก้วมุกดา

และแก้วไพฑูรย์เป็นจำนวนมาก

ทั้งหมดนี้ นายเอาไปเถิด จงปล่อยดิฉันไป

และจงประกาศดิฉันให้ทราบว่าเป็นทาสีเถิด’

[๒๘] (โจรกล่าวว่า) ‘นี่แม่นาง จงเปลื้องออกมา

อย่ามัวรำพันนักเลย เรารู้เพียงว่า

ไม่ฆ่าเจ้าผู้มาถึงป่าแล้วไม่ได้’

[๒๙] (หม่อมฉันกล่าวว่า) ‘ตั้งแต่ดิฉันรู้เดียงสา จำความได้

ยังไม่รู้จักรักชายอื่นยิ่งไปกว่าท่านเลย

[๓๐] มาเถิด ดิฉันจักกอดท่าน

ขอทำประทักษิณท่าน ไหว้ท่าน

เพราะดิฉันกับท่านจะไม่มีโอกาสอยู่ร่วมกันอีก’

[๓๑] (เทวดาซึ่งสถิตอยู่ในที่นั้นได้กล่าวว่า)

‘บุรุษเท่านั้นจะเป็นคนฉลาดในฐานะทั้งปวง ก็หาไม่