[๒๑๐] อวัยวะที่เกิดจากสรีระทั้งหมดมีกลิ่นเหม็นเน่า

น่ากลัว น่าเกลียดเหมือนซากศพในป่าช้า

ที่พวกคนเขลาพากันยินดี

[๒๑๑] ครั้งนั้น พระภาดาของหม่อมฉันผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก

ผู้ประกอบด้วยพระมหากรุณา

ทอดพระเนตรเห็นหม่อมฉันผู้มีจิตสังเวช

จึงได้ตรัสคาถาเหล่านี้ว่า

[๒๑๒] ‘นันทา เธอจงดูรูปกายที่กระสับกระส่าย

เปื่อยเน่าดังซากศพ จงอบรมจิตให้ตั้งมั่นด้วยดี

มีอารมณ์เดียว ด้วยอารมณ์อันไม่งาม

[๒๑๓] รูปนี้เป็นฉันใด รูปของเธอนั้นก็เป็นฉันนั้น

รูปของเธอนั้นเป็นฉันใด รูปนี้ก็เป็นฉันนั้น

มีกลิ่นเหม็นเน่าฟุ้งไป

ที่พวกคนเขลาพากันยินดียิ่งนัก

[๒๑๔] เธอไม่เกียจคร้าน

พิจารณาเห็นรูปเป็นอย่างนั้น ทั้งกลางคืนกลางวัน

แต่นั้นจะเบื่อหน่ายยิ่งนักเห็นด้วยปัญญาของตน’

[๒๑๕] จากนั้น หม่อมฉันมีจิตสลด เพราะฟังคาถาสุภาษิต

ยืนอยู่ ณ ที่นั้น ก็ได้บรรลุอรหัตตผล

[๒๑๖] หม่อมฉันเข้าฌานตลอดเวลา ไม่ว่าจะนั่งอยู่ ณ ที่ใด ๆ

พระชินเจ้าทรงพอพระทัยในคุณสมบัตินั้น

จึงทรงตั้งหม่อมฉันไว้ในเอตทัคคะ

[๒๑๗] กิเลสทั้งหลายหม่อมฉันก็เผาได้แล้ว

ภพทั้งปวงหม่อมฉันก็ถอนได้แล้ว

หม่อมฉันตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ

ดุจพญาช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ