[๒๐๐] แม่คนงาม เวลานี้ยังไม่ใช่เวลาแห่งปัญหา

แม่จงนอนหนุนตักเรา

ทับซ้อนร่างกายเราหลับสักครู่หนึ่งเถิด’

[๒๐๑] จากนั้นแม่คนแสนสวยก็นอนพาดศีรษะบนตักหม่อมฉัน

ของแข็งขนาดใหญ่ตกไปที่หน้าผากของนาง

[๒๐๒] พร้อมกับของแข็งที่ตกมากระทบ รอยโปนก็ปรากฏขึ้น

และทั้งหนองทั้งเลือดก็ไหลออกจากซากศพที่แตก

[๒๐๓] แม้ใบหน้าที่แตกแล้วนั้น ก็มีกลิ่นคล้ายซากศพเน่าโชยออกมา

ทั่วทั้งสรีระพองขึ้นเขียวคล้ำ

[๒๐๔] แม่คนสวยมีสรรพางค์กายสั่น หายใจหอบถี่ ๆ

เสวยทุกข์ของตนอยู่ รำพันอย่างน่าสงสาร

[๒๐๕] หม่อมฉันเป็นทุกข์เพราะทุกข์นั้น ต้องเวทนาจมอยู่ในทุกข์ใหญ่

ขอพระองค์ทรงเป็นที่พึ่ง แม่นางเป็นเพื่อนของหม่อมฉัน

[๒๐๖] ใบหน้าที่งามของแม่หายไปไหน

จมูกที่โด่งงามของแม่หายไปไหน

ริมฝีปากที่สวยเหมือนสีลูกมะพลับสุกของแม่หายไปไหน

วงหน้าที่งดงามของแม่หายไปไหน

[๒๐๗] วรรณะที่เปล่งปลั่งดังดวงจันทร์หายไปไหน

และลำคอที่คล้ายปล้องทองคำของแม่หายไปไหน

ใบหูของแม่ดังพวงดอกไม้ก็หมดสีสันวรรณะไปเสียแล้ว

[๒๐๘] ถันที่กลมกลึงคล้ายดอกบัวตูมทั้งคู่ของแม่แตกแล้ว

มีกลิ่นเหม็นฟุ้งไปคล้ายซากศพเน่า

[๒๐๙] นางมีเอวคอดกลม มีตะโพกผึ่งผาย

นำสิ่งชั่วร้ายมาให้เหมือนเขียง

เต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่สะอาด โอ รูปไม่เที่ยง