{๑๖๘} [๓๑๔] สมัยหนึ่ง เมื่อพระผู้ทรงเป็นผู้นำแห่งนรชน

ประทับอยู่ ณ เงื้อมภูเขาที่ประเสริฐแห่งหนึ่ง

ใกล้กรุงราชคฤห์ ที่น่ารื่นรมย์ มั่งคั่ง

[๓๑๕] ยโสธราภิกษุณี ผู้อยู่ในสำนักของภิกษุณี

ในนครที่น่ารื่นรมย์นั้น ได้มีความรำพึงอย่างนี้ว่า

[๓๑๖] ‘พระเจ้าสุทโธทนมหาราช

และพระนางมหาปชาบดีโคตมี

พระมหาเถระผู้มีชื่อเสียง และพระเถรีผู้มีฤทธิ์มาก

[๓๑๗] ท่านเหล่านั้น ล้วนนิพพานไปแล้ว

เหมือนเปลวประทีปหมดเชื้อดับไปฉะนั้น

เมื่อพระโลกนาถยังทรงพระชนม์อยู่

แม้เราก็จักบรรลุถึงสิวบท(นิพพาน)’

[๓๑๘] ยโสธราภิกษุณีนั้นครั้นคิดแล้ว

จึงพิจารณาดูอายุของตน เห็นอายุสังขาร

จะถึงความสิ้นไปในวันนั้นเอง

[๓๑๙] จึงถือบาตรและจีวรออกจากที่อยู่ของตน

มีภิกษุณี ๑๐๐,๐๐๐ รูปห้อมล้อม

[๓๒๐] มีฤทธิ์มาก มีปัญญามาก

เข้าเฝ้าพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ถวายอภิวาท

ที่ลายลักษณ์กงจักรของพระศาสดาแล้ว

นั่ง ณ ที่สมควร ได้กราบทูลคำนี้ว่า