[๓๒๑] ‘หม่อมฉันมีอายุได้ ๗๘ ปี ล่วงเข้าปัจฉิมวัยแล้ว

ถึงความเป็นผู้มีกายค้อมลงโดยลำดับ ขอกราบทูลลาพระมหามุนี

[๓๒๒] หม่อมฉันมีวัยแก่หง่อม ชีวิตของหม่อมฉันมีอยู่นิดหน่อย

หม่อมฉันจักละพระองค์ไป ที่พึ่งของตนหม่อมฉันทำไว้แล้ว

[๓๒๓] ในกาลปัจฉิมวัยนี้ ความตายเข้ามาปิดล้อมไว้แล้ว

ข้าแต่พระมหาวีระ หม่อมฉันจักนิพพานในคืนวันนี้

[๓๒๔] ข้าแต่พระมหามุนี หม่อมฉันไม่มีชาติ

ชรา พยาธิ และมรณะ

หม่อมฉันจักเข้าถึงนิพพานที่ไม่มีปัจจัยปรุงแต่ง

เป็นบุรีที่ไม่มีความแก่ ความตาย และไม่มีภัย

[๓๒๕] บริษัทที่เข้าเฝ้าพระองค์อยู่ รู้จักความผิด

จึงขอประทานโทษ เฉพาะพระพักตร์ของพระศาสดา

[๓๒๖] ข้าแต่พระมหาวีระ

เมื่อหม่อมฉันเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในสงสาร

หากมีความผิดพลาดในพระองค์ หม่อมฉันกราบทูลว่า

ขอพระองค์โปรดยกโทษให้แก่หม่อมฉันด้วยเถิด’

[๓๒๗] พระจอมมุนีทรงสดับคำของพระยโสธราภิกษุณีแล้ว

จึงตรัสดังนี้ว่า ‘เมื่อเธอบอกว่าจะลานิพพาน

ตถาคตจะไปว่าอะไรเธอให้มากเล่า

[๓๒๘] เธอผู้ปฏิบัติตามคำสั่งสอนของเรา จงแสดงฤทธิ์

และตัดความสงสัยของบริษัททั้งปวงในศาสนาเถิด’

[๓๒๙] พระยโสธราภิกษุณีนั้น

ได้ฟังพระดำรัสของพระมุนีพระองค์นั้นแล้ว

จึงไหว้พระราชมุนีนั้นกราบทูลคำนี้ว่า

[๓๓๐] ‘ข้าแต่พระมหาวีระ หม่อมฉันชื่อยโสธรา

เมื่อสมัยที่ยังทรงครองฆราวาสวิสัย