ขวนขวายในการฟังพระสัทธรรม

มีการได้เห็นพระพุทธเจ้าเป็นปกติ

[๘๗] ครั้งนั้น หม่อมฉันได้ฟังภิกษุณีรูปหนึ่ง

ซึ่งเป็นผู้เลิศกว่าภิกษุณีทั้งหลาย ฝ่ายสัทธาธิมุต

จึงปรารถนาตำแหน่งนั้นแล้วบำเพ็ญไตรสิกขา๑ ให้บริบูรณ์

[๘๘] ครั้งนั้น พระสุคตผู้มีพระอัธยาศัย

ประกอบด้วยพระกรุณา ตรัสกับหม่อมฉันว่า

‘บุคคลผู้มีศรัทธาไม่หวั่นไหวตั้งมั่นดีในพระตถาคต

มีศีลดีงามที่พระอริยเจ้าใคร่และสรรเสริญ

[๘๙] มีความเลื่อมใสในพระสงฆ์ มีความเห็นตรง

นักปราชญ์เรียกผู้นั้นว่า

เป็นผู้ไม่ขัดสน ชีวิตของผู้นั้นไม่เปล่าประโยชน์’

[๙๐] เพราะฉะนั้น บุคคลผู้มีปัญญา

เมื่อมาระลึกถึงคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย

พึงหมั่นประกอบศรัทธา ศีล ปสาทะ(ความเลื่อมใส)

และความเห็นที่ชอบธรรม

[๙๑] หม่อมฉันได้ฟังพระดำรัสนั้นแล้ว มีความเบิกบานใจ

ได้ทูลถามถึงความปรารถนาของหม่อมฉัน

ในครั้งนั้น พระสุคตผู้ทรงเป็นผู้นำชั้นวิเศษ

ทรงมีปัญญาไม่ต่ำต้อย มีพระคุณนับไม่ถ้วน

ทรงพยากรณ์ว่า ‘เธอเลื่อมใสในพระพุทธเจ้าผู้มีธรรมอันงาม

จักได้ตำแหน่งนั้นที่เธอปรารถนาไว้แล้ว

[๙๒] ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป

พระศาสดาพระนามว่าโคดม ตามพระโคตร

ทรงสมภพในราชตระกูลโอกกากราช จักอุบัติขึ้นในโลก

๑ ไตรสิกขา หมายถึงศีล สมาธิ และปัญญา (ที.ปา. (แปล) ๑๑/๓๐๕/๒๗๒)