[๑๕๗] ‘นันทา เธอจงดูรูปกายที่กระสับกระส่าย

ไม่สะอาด เปื่อยเน่า ไหลเข้าไหลออกอยู่

ที่พวกคนเขลาพากันปรารถนายิ่งนัก

[๑๕๘] เธอจงอบรมจิตให้เป็นสมาธิมีอารมณ์เดียวด้วยอสุภารมณ์เถิด

รูปนี้เป็นฉันใด รูปของเธอนั้นก็เป็นฉันนั้น

รูปของเธอนั้นเป็นฉันใด รูปนี้ก็เป็นฉันนั้น

[๑๕๙] เมื่อเธอพิจารณาเห็นรูปอยู่อย่างนี้

มิได้เกียจคร้านทั้งกลางวันและกลางคืน

แต่นั้น ก็จะเบื่อหน่ายอยู่ด้วยปัญญาของตน’

[๑๖๐] เมื่อหม่อมฉันไม่ประมาทแล้ว

พิจารณาในกายนี้อยู่โดยแยบคายว่า

กายนี้ทั้งภายในและภายนอก

เราได้เห็นแล้วตามความเป็นจริง

[๑๖๑] เมื่อเป็นเช่นนั้น จึงเบื่อหน่ายในกาย

และคลายกำหนัดในภายใน ไม่ประมาท

ไม่เกาะเกี่ยว เป็นผู้สงบเย็นแล้ว

[๑๖๒] ข้าแต่พระมหามุนี หม่อมฉันเป็นผู้มีความชำนาญในฤทธิ์

ในทิพพโสตธาตุ และในเจโตปริยญาณ

[๑๖๓] รู้ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ

ทิพยจักษุหม่อมฉันก็ชำระให้หมดจดแล้ว

อาสวะทั้งปวงก็สิ้นไปแล้ว

บัดนี้ ภพใหม่ไม่มีอีก

[๑๖๔] ข้าแต่พระมหาวีระ อัตถปฏิสัมภิทาญาณ

ธัมมปฏิสัมภิทาญาณ นิรุตติปฏิสัมภิทาญาณ

และปฏิภาณปฏิสัมภิทาญาณ ของหม่อมฉันที่มีอยู่

ล้วนเกิดขึ้นแล้วในสำนักของพระองค์