{๑๗๘} [๑๘๔] พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้า ผู้เป็นพระมุนี ผู้คงที่

ทรงพระนามว่าพระวิปัสสี ๑ พระสิขี ๑ พระเวสสภู ๑

พระกกุสันธะ ๑ พระโกนาคมนะ ๑ พระกัสสปะ ๑

[๑๘๕] หม่อมฉันบวชเป็นภิกษุณีในศาสนา

ของพระพุทธเจ้าพระนามว่ากัสสปะ

เป็นผู้สมบูรณ์ด้วยศีล มีปัญญารักษาตน สำรวมอินทรีย์

[๑๘๖] เป็นพหูสูต ทรงธรรม สอบถามเหตุและผล

เล่าเรียน สดับธรรม เป็นผู้นั่งใกล้

[๑๘๗] หม่อมฉันแสดงคำสอนของพระชินเจ้าในท่ามกลางหมู่ชน

ได้เป็นผู้มีศีลเป็นที่รัก ดูหมิ่นเพราะความเป็นพหูสูตนั้น

[๑๘๘] บัดนี้ เป็นภพสุดท้าย หม่อมฉันเกิดในเรือนแห่งนางกุมภทาสี

ของอนาถบิณฑิกเศรษฐีในกรุงสาวัตถีที่ประเสริฐสุด

[๑๘๙] หม่อมฉันไปตักน้ำ ได้เห็นโสตถิยพราหมณ์

นั่งหนาวสั่นอยู่ท่ามกลางน้ำ

ครั้นเห็นแล้วได้กล่าวดังนี้ว่า ‘ฉันเป็นคนตักน้ำ

[๑๙๐] กลัวภัยต่ออาชญาของเจ้านาย

และถูกภัยคือวาจาที่เกรี้ยวกราดของเจ้านายเบียดเบียน

จึงต้องลงน้ำเป็นประจำในฤดูหนาว

[๑๙๑] พราหมณ์เอ๋ย ท่านกลัวใคร จึงต้องลงน้ำเป็นประจำ

มีร่างกายสั่นเทา รู้สึกหนาวรุนแรงใช่ไหม’

[๑๙๒] (พรามหณ์ได้กล่าวว่า) ‘นางปุณณิกาผู้เจริญ

เธอทั้งที่รู้อยู่ยังสอบถามเราผู้ทำกุศลกรรม

เพื่อกำจัดบาปกรรมอยู่