{๑๘๐} [๒๒๐] ในภัทรกัปนี้ พระพุทธเจ้าผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของพราหมณ์

มีพระยศยิ่งใหญ่ พระนามว่ากัสสปะ ตามพระโคตร

ประเสริฐกว่าเจ้าลัทธิทั้งหลาย เสด็จอุบัติขึ้นแล้ว

[๒๒๑] ครั้งนั้น หม่อมฉันเกิดในตระกูลอุบาสก

ในกรุงสาวัตถีซึ่งเป็นเมืองประเสริฐ

เห็นพระชินเจ้าผู้ประเสริฐพระองค์นั้น

และฟังพระธรรมเทศนาแล้ว

[๒๒๒] ถึงพระวีระพระองค์นั้นเป็นที่พึ่งที่ระลึกและสมาทานศีล

ครั้งหนึ่งในสมาคมแห่งมหาชน

พระมหาวีระพระองค์นั้น

[๒๒๓] ผู้องอาจกว่านรชน ทรงประกาศอภิสัมโพธิญาณของพระองค์

ในธรรมที่ไม่เคยฟังมาในกาลก่อน

และในอริยสัจมีทุกข์เป็นต้นว่า

[๒๒๔] ‘เรามีจักษุ ญาณ ปัญญา วิชชา

และแสงสว่าง’ แก่หม่อมฉัน

หม่อมฉันสดับ เล่าเรียนธรรมนั้นแล้ว

จึงสอบถามภิกษุทั้งหลาย

[๒๒๕] ด้วยกรรมที่หม่อมฉันได้ทำไว้ดีแล้วนั้น

และด้วยเจตนาที่ตั้งไว้มั่น

หม่อมฉันละกายมนุษย์แล้ว

จึงได้ไปเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์