[๓๖] ในแคว้นปัจจันตประเทศ ชนทั้งหลาย

ทูลนิมนต์พระตถาคตแล้ว มีใจยินดี

ช่วยกันแผ้วถางทางสำหรับพระตถาคตเสด็จดำเนินมา

[๓๗] ครั้งนั้น เราออกจากอาศรมของตนแล้ว

สลัดผ้าคากรอง เหาะไปในท้องฟ้า

[๓๘] เห็นหมู่ชนผู้มีจิตโสมนัส ยินดีร่าเริงบันเทิงใจ

จึงลงจากท้องฟ้ามาถามมนุษย์ทั้งหลายในขณะนั้นว่า

[๓๙] มหาชนผู้มีจิตโสมนัส ยินดีร่าเริงบันเทิงใจ

ช่วยกันแผ้วถางทางสำหรับเดินเพื่อใคร

[๔๐] ชนเหล่านั้นถูกเราถามแล้วบอกว่า

‘พระพุทธชินเจ้าผู้ยอดเยี่ยม พระนามว่าทีปังกร

ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก เสด็จอุบัติขึ้นในโลกแล้ว

ชนทั้งหลายช่วยกันแผ้วถางทางสำหรับเสด็จดำเนินเพื่อพระองค์’

[๔๑] เดี๋ยวนั้น ปีติเกิดแก่เราเพราะได้ฟังคำว่า ‘พุทโธ‘

เราจึงกล่าวประกาศความโสมนัสว่า ‘พุทโธ พุทโธ‘

[๔๒] เราทั้งยินดี ทั้งตื้นตันใจ ยืนคิดอยู่ ณ ที่นั้นว่า

‘เราจักปลูกพืชคือบุญลงในที่นี้ ขณะอย่าได้ล่วงเลยไป’

[๔๓] แล้วกล่าวว่า ‘ถ้าท่านทั้งหลายช่วยกันแผ้วถางทางเพื่อพระพุทธเจ้า

ขอจงให้โอกาสหนึ่งแก่ข้าพเจ้า

แม้ข้าพเจ้าก็จะช่วยแผ้วถางทางสำหรับเสด็จดำเนิน’

[๔๔] ครั้งนั้น ชนเหล่านั้นได้ให้โอกาสแก่เราเพื่อการแผ้วถางทาง

เราแผ้วถางทางไปพลางคิดไปพลางว่า ‘พุทโธ พุทโธ‘

[๔๕] เมื่อโอกาสของเรายังไม่ทันเสร็จ

พระชินมหามุนีพระนามว่าทีปังกร