[๒๑] ครั้งนั้น พวกพราหมณ์ชาวแคว้นกาลิงคะได้มาหาเรา

ขอพญาคชสาร ซึ่งประกอบด้วยธัญญลักษณะ

สมบูรณ์ด้วยมงคลกับเราว่า

[๒๒] ชนบทฝนไม่ตกเลย เกิดทุพภิกขภัย อดอยากมาก

ขอพระองค์โปรดพระราชทานพญาคชสาร

ตัวประเสริฐมีกายสีเขียวชื่อว่าอัญชันด้วยเถิด

[๒๓] เราคิดว่าการห้ามยาจกที่มาถึงแล้ว

เป็นการไม่สมควรแก่เราเลย

กุศลสมาทานของเราอย่าได้เสียหายเลย

เราจักให้คชสารตัวประเสริฐ

[๒๔] เราได้จับงวงพญาคชสารวางลงบนมือพราหมณ์แล้ว

จึงหลั่งน้ำในเต้าทองลงบนมือของพวกพราหมณ์ ได้ให้พญาคชสารไป

[๒๕] เมื่อเราได้ให้พญาคชสารนั้นไป พวกอำมาตย์ได้กล่าวคำนี้ว่า

“เหตุไรหนอ พระองค์จึงพระราชทานพญาคชสารตัวประเสริฐ

ของพระองค์แก่พวกยาจก

[๒๖] เมื่อพระองค์พระราชทานพญาคชสาร

ซึ่งประกอบด้วยธัญลักษณะ

สมบูรณ์ด้วยมงคล ชนะสงคราม

อันสูงสุดนั้นแล้ว พระองค์เป็นพระราชาจักทำอะไรได้”

[๒๗] เราได้ตอบว่า แม้ราชสมบัติทั้งหมดเราก็ควรให้

ถึงสรีระของตนเราก็ควรให้

แต่พระสัพพัญญุตญาณเป็นที่รักของเรา

เพราะฉะนั้น เราจึงได้ให้พญาคชสาร ฉะนี้แล