เพราะเราเกิดที่ถนนของคนค้าขายนี้

เพราะฉะนั้น เราจึงมีนามว่าพระเวสสันดร

[๗๘] ในกาลที่เราเป็นทารกอายุได้ ๘ ขวบแต่กำเนิด

นั่งอยู่ในปราสาทคิดจะให้ทานว่า

[๗๙] เราพึงประกาศให้หัวใจ นัยน์ตา แม้กระทั่งเนื้อและเลือด

พึงให้ทั้งกาย ถ้าใครจะพึงขอกับเรา

[๘๐] เมื่อเราคิดถึงความเป็นจริง จิตของเราก็ตั้งมั่นไม่หวั่นไหว

ในขณะนั้น แผ่นดิน ภูเขาสิเนรุราช

และราวป่าก็ไหว

[๘๑] ในเดือนเต็มวันอุโบสถที่ ๑๕ ทุกกึ่งเดือน

เราขึ้นคอมงคลหัตถีปัจจัยนาค เข้าไปยังศาลาเพื่อจะให้ทาน

[๘๒] พราหมณ์ทั้งหลายชาวแคว้นกาลิงคะได้เข้ามาหาเรา

ได้ขอพญาคชสารซึ่งประกอบด้วยธัญลักษณะ

สมบูรณ์ด้วยมงคลกับเราว่า

[๘๓] “ชนบทฝนไม่ตกเลย เกิดทุพภิกขภัยอดอยากมาก

ขอพระองค์โปรดพระราชทานพญาคชสาร

ตัวประเสริฐเผือกผ่อง ซึ่งเป็นช้างอุดมมงคลด้วยเถิด”

[๘๔] พราหมณ์ทั้งหลายขอสิ่งใดกับเรา

เราจะให้สิ่งนั้นไม่หวั่นไหวเลย

เราไม่ซ่อนเร้นของที่มีอยู่

ใจของเรายินดีในทาน

[๘๕] เมื่อยาจกมาถึงแล้ว การห้าม(การไม่ให้) ไม่สมควรแก่เรา

กุศลสมาทานของเราอย่าได้เสียหายเลย

เราจักให้คชสารตัวประเสริฐ