[๗๓] เพราะทำจิตให้สงบพร้อมกับหลีกทางให้

แผ่นดินได้แยกช่องแก่เทพบุตรผู้ชั่วช้าในขณะนั้น ฉะนี้แล







{๑๙} [๗๔] ในกรุงที่ประเสริฐชื่อกัปปิลา เป็นนครที่อุดมในแคว้นปัญจาละ

ได้มีพระราชาพระนามว่าชัยทิศ ประกอบด้วยคุณคือศีล

[๗๕] เราเป็นโอรสของพระราชาพระองค์นั้น

มีธรรมอันสดับแล้ว มีศีลดีงาม มีนามว่าอลีนสัตตกุมาร

มีคุณสงเคราะห์บริวารชนทุกเมื่อ

[๗๖] พระราชบิดาของเราเสด็จล่าเนื้อ ได้เข้าใกล้พระยาโปริสาท

พระยาโปริสาทนั้นได้จับพระราชบิดาของเราแล้วกล่าวว่า

ท่านเป็นอาหารของเรา อย่าดิ้นรนไปเลย

[๗๗] พระราชบิดาของเราทรงสดับคำของพระยาโปริสาทนั้น

ตกพระทัย สะดุ้งหวาดหวั่น มีพระเพลาแข็ง๑

เพราะทอดพระเนตรเห็นพระยาโปริสาท

[๗๘] พระยาโปริสาทรับเอาเนื้อแล้วปล่อยไปโดยบังคับให้กลับมาอีก

พระราชบิดาพระราชทานทรัพย์แก่พราหมณ์แล้วตรัสเรียกเรามาว่า

[๗๙] ลูกเอ๋ย จงปกครองราชสมบัติ อย่าประมาทปกครองนครนี้

พระยาโปริสาทบังคับพ่อให้กลับไปหาอีก

[๘๐] เราไหว้พระราชมารดาและพระราชบิดาแล้ว

ตกแต่งร่างกาย สะพายธนู เหน็บพระแสงขรรค์

ออกไปหาพระยาโปริสาท(เราคิดว่า)

๑ พระเพลาแข็ง หมายถึงขาแข็งไม่สามารถจะหนีไปได้