Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 37 หน้าที่ 199

<< | หน้าที่ 199 | >>
สก. ญาณที่เป็นปัจจุบันมีอยู่ แต่บุคคลไม่ทำกิจที่ควรทำด้วยญาณได้ด้วย ญาณนั้นใช่ไหม

ปร. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

สก. ญาณที่เป็นอนาคตมีอยู่ แต่บุคคลไม่กำหนดรู้ทุกข์ ไม่ละสมุทัย ไม่ทำให้ แจ้งนิโรธ ไม่เจริญมรรคได้ด้วยญาณนั้นใช่ไหม

ปร. ใช่

สก. ญาณที่เป็นปัจจุบันมีอยู่ แต่บุคคลไม่กำหนดรู้ทุกข์ ไม่ละสมุทัย ไม่ทำให้ แจ้งนิโรธ ไม่เจริญมรรคได้ด้วยญาณนั้นใช่ไหม

ปร. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

อรหันตาทิกถา


ว่าด้วยพระอรหันต์ เป็นต้น


[๒๙๑] สก. ราคะที่เป็นอดีตของพระอรหันต์มีอยู่ใช่ไหม

ปร. ใช่

สก. พระอรหันต์ชื่อว่ามีราคะด้วยราคะนั้นใช่ไหม

ปร. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

สก. โทสะที่เป็นอดีตของพระอรหันต์มีอยู่ใช่ไหม

ปร. ใช่

สก. พระอรหันต์ชื่อว่ามีโทสะด้วยโทสะนั้นใช่ไหม

ปร. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

สก. โมหะที่เป็นอดีตของพระอรหันต์มีอยู่ใช่ไหม

ปร. ใช่


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka