พระไตรปิฎก

[๑] สัจจะ ๔ คือ

๑. ทุกขสัจ (ความจริงคือทุกข์)

๒. สมุทยสัจ (ความจริงคือเหตุให้เกิดทุกข์)

๓. นิโรธสัจ (ความจริงคือความดับทุกข์)

๔. มัคคสัจ (ความจริงคือข้อปฏิบัติให้ถึงความดับทุกข์)





{๘๑๗} [๒] ทุกข์ เป็นทุกขสัจใช่ไหม ทุกขสัจ เป็นทุกข์ใช่ไหม

สมุทัย เป็นสมุทยสัจใช่ไหม สมุทยสัจ เป็นสมุทัยใช่ไหม

นิโรธ เป็นนิโรธสัจใช่ไหม นิโรธสัจ เป็นนิโรธใช่ไหม

มรรค เป็นมัคคสัจใช่ไหม มัคคสัจ เป็นมรรคใช่ไหม (๑๐)



{๘๑๘} [๓] สภาวธรรมที่ไม่เป็นทุกข์ ไม่เป็นทุกขสัจใช่ไหม

สภาวธรรมที่ไม่เป็นทุกขสัจ ไม่เป็นทุกข์ใช่ไหม

สภาวธรรมที่ไม่เป็นสมุทัย ไม่เป็นสมุทยสัจใช่ไหม

สภาวธรรมที่ไม่เป็นสมุทยสัจ ไม่เป็นสมุทัยใช่ไหม

สภาวธรรมที่ไม่เป็นนิโรธ ไม่เป็นนิโรธสัจใช่ไหม

สภาวธรรมที่ไม่เป็นนิโรธสัจ ไม่เป็นนิโรธใช่ไหม

สภาวธรรมที่ไม่เป็นมรรค ไม่เป็นมัคคสัจใช่ไหม

สภาวธรรมที่ไม่เป็นมัคคสัจ ไม่เป็นมรรคใช่ไหม (๑๑)