พระไตรปิฏก

{๘๙๙} [๗] สภาวธรรมที่มีเหตุซึ่งเป็นกุศลเป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่มีเหตุซึ่งเป็น กุศลโดยอารัมมณปัจจัย สหชาตปัจจัย และอุปนิสสยปัจจัย

{๙๐๐} [๘] นเหตุปัจจัย มี ๑ วาระ

นอารัมมณปัจจัย มี ๑ วาระ (ย่อ)

{๙๐๑} นอารัมมณปัจจัย กับเหตุปัจจัย มี ๑ วาระ (ย่อ)

{๙๐๒} อารัมมณปัจจัย กับนเหตุปัจจัย มี ๑ วาระ (ย่อ)

(พึงนับเหมือนอนุโลม ปัจจนียะ อนุโลมปัจจนียะ และปัจจนียานุโลมแห่ง ปัญหาวารในกุสลติกะที่นับไว้แล้ว)





{๙๐๓} [๙] สภาวธรรมที่มีเหตุซึ่งเป็นอกุศลอาศัยสภาวธรรมที่มีเหตุซึ่งเป็นอกุศลเกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย (๑)

สภาวธรรมที่มีเหตุซึ่งเป็นอกุศลอาศัยสภาวธรรมที่ไม่มีเหตุซึ่งเป็นอกุศลเกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย (๑)

สภาวธรรมที่มีเหตุซึ่งเป็นอกุศลอาศัยสภาวธรรมที่มีเหตุและที่ไม่มีเหตุซึ่งเป็น อกุศลเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๑)

{๙๐๔} สภาวธรรมที่มีเหตุซึ่งเป็นอกุศลอาศัยสภาวธรรมที่มีเหตุซึ่งเป็นอกุศลเกิดขึ้น เพราะอารัมมณปัจจัย

สภาวธรรมที่ไม่มีเหตุซึ่งเป็นอกุศลอาศัยสภาวธรรมที่มีเหตุซึ่งเป็นอกุศลเกิดขึ้น เพราะอารัมมณปัจจัย

สภาวธรรมที่มีเหตุและที่ไม่มีเหตุซึ่งเป็นอกุศลอาศัยสภาวธรรมที่มีเหตุซึ่งเป็น อกุศลเกิดขึ้นเพราะอารัมมณปัจจัย (๓)