พระไตรปิฏก

{๑๐๒} [๓๙] สภาวธรรมที่วิปปยุตจากสังโยชน์และไม่เป็นอารมณ์ของสังโยชน์อาศัย สภาวธรรมที่วิปปยุตจากสังโยชน์และไม่เป็นอารมณ์ของสังโยชน์เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่วิปปยุตจากสังโยชน์และที่มิใช่ไม่เป็นอารมณ์ของสังโยชน์อาศัย สภาวธรรมที่วิปปยุตจากสังโยชน์และไม่เป็นอารมณ์ของสังโยชน์เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่วิปปยุตจากสังโยชน์ไม่เป็นอารมณ์ของสังโยชน์และที่วิปปยุตจาก สังโยชน์มิใช่ไม่เป็นอารมณ์ของสังโยชน์อาศัยสภาวธรรมที่วิปปยุตจากสังโยชน์และ ไม่เป็นอารมณ์ของสังโยชน์เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๓)

สภาวธรรมที่วิปปยุตจากสังโยชน์และมิใช่ไม่เป็นอารมณ์ของสังโยชน์อาศัย สภาวธรรมที่วิปปยุตจากสังโยชน์และมิใช่ไม่เป็นอารมณ์ของสังโยชน์เกิดขึ้นเพราะ เหตุปัจจัย (๑)

สภาวธรรมที่วิปปยุตจากสังโยชน์และมิใช่ไม่เป็นอารมณ์ของสังโยชน์อาศัย สภาวธรรมที่วิปปยุตจากสังโยชน์ไม่เป็นอารมณ์ของสังโยชน์และที่วิปปยุตจากสังโยชน์ มิใช่ไม่เป็นอารมณ์ของสังโยชน์เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๑) (ย่อ)

{๑๐๓} เหตุปัจจัย มี ๕ วาระ

อารัมมณปัจจัย มี ๒ วาระ ฯลฯ

อวิคตปัจจัย มี ๕ วาระ







{๑๐๔} [๔๐] สภาวธรรมที่ไม่เป็นคันถะอาศัยสภาวธรรมที่ไม่เป็นคันถะเกิดขึ้นเพราะ เหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่มิใช่ไม่เป็นคันถะอาศัยสภาวธรรมที่ไม่เป็นคันถะเกิดขึ้นเพราะ เหตุปัจจัย