Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 8 หน้าที่ 393

<< | หน้าที่ 393 | >>
ถาม : มีเหตุเท่าไร

ตอบ : มีเหตุ ๙ คือ กุศลเหตุ ๓ อกุศลเหตุ ๓ อัพยากตเหตุ ๓

ถาม : มีมูลเท่าไร

ตอบ : มีมูล ๑๒

ถาม : ภิกษุวิวาทกันด้วยอาการเท่าไร

ตอบ : ภิกษุวิวาทกันด้วยอาการ ๒ คือ (๑) เห็นว่าเป็นธรรม (๒) เห็นว่า เป็นอธรรม

ถาม : วิวาทาธิกรณ์ ระงับด้วยสมถะเท่าไร

ตอบ : วิวาทาธิกรณ์ ระงับด้วยสมถะ ๒ คือ (๑) สัมมุขาวินัย (๒) เยภุยยสิกา

{๘๘๖} [๒๙๔] ถาม : อนุวาทาธิกรณ์ มีอะไรเป็นหัวหน้า

ตอบ : มีความโลภเป็นหัวหน้า มีความโกรธเป็นหัวหน้า มีความหลงเป็นหัวหน้า มีความไม่โลภเป็นหัวหน้า มีความไม่โกรธเป็นหัวหน้า มีความไม่หลงเป็นหัวหน้า

ถาม : มีฐานเท่าไร

ตอบ : มีฐาน คือ วิบัติ ๔

ถาม : มีวัตถุเท่าไร

ตอบ : มีวัตถุ คือ วิบัติ ๔

ถาม : มีภูมิเท่าไร

ตอบ : มีภูมิ คือ วิบัติ ๔

ถาม : มีเหตุเท่าไร

ตอบ : มีเหตุ ๙ คือ กุศลเหตุ ๓ อกุศลเหตุ ๓ อัพยากตเหตุ ๓

ถาม : มีมูลเท่าไร

ตอบ : มีมูล ๑๔

ถาม : ภิกษุโจทกันด้วยอาการเท่าไร

ตอบ : ภิกษุโจทด้วยอาการ ๒ คือ (๑) วัตถุ (๒) อาบัติ

ถาม : อนุวาทาธิกรณ์ ระงับด้วยสมถะเท่าไร


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka