พระไตรปิฎก

{๖๓} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

บุคคลไม่พึงห้ามใจจากอารมณ์ทั้งปวง

ไม่พึงห้ามใจที่ถึงความสำรวม ๑

บาปเกิดขึ้นจากอารมณ์ใด ๆ

พึงห้ามใจจากอารมณ์นั้นๆ







{๖๔} [๒๕] เทวดากล่าวว่า

ภิกษุใดเป็นพระอรหันต์ ทำกิจเสร็จแล้ว

สิ้นอาสวะแล้ว เหลือแต่ร่างกายในชาติสุดท้าย

ภิกษุนั้นกล่าวว่า ‘เราพูด’ ดังนี้บ้าง

กล่าวว่า ‘คนทั้งหลายพูดกับเรา’ ดังนี้บ้าง

{๖๕} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

ภิกษุใดเป็นพระอรหันต์ ทำกิจเสร็จแล้ว

สิ้นอาสวะแล้ว เหลือแต่ร่างกายในชาติสุดท้าย

ภิกษุนั้นกล่าวว่า ‘เราพูด’ ดังนี้บ้าง

กล่าวว่า ‘คนทั้งหลายพูดกับเรา’ ดังนี้บ้าง

๑ ไม่พึงห้ามใจที่ถึงความสำรวม หมายถึงไม่พึงห้ามใจจากธรรมที่เป็นเหตุให้ถึงสำรวม เช่น ทาน ศีล (สํ.ส.อ. ๑/๒๔/๕๑)