พระไตรปิฎก

{๑๐๙} ครั้งนั้น เทวดาเหล่านั้นลงมายืนอยู่บนพื้นดิน หมอบลงแทบพระยุคลบาท ของพระผู้มีพระภาคด้วยเศียรเกล้าแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่ พระองค์ผู้เจริญ พวกข้าพระองค์ได้กระทำความผิดเพราะความโง่เขลาเบาปัญญา พวกข้าพระองค์ได้สำคัญผิดว่าพระผู้มีพระภาคอันพวกเราพึงรุกราน ขอพระผู้มี พระภาคโปรดอภัยโทษแก่พวกข้าพระองค์ เพื่อสำรวมต่อไปเถิด พระพุทธเจ้าข้า” ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคทรงแย้มพระโอษฐ์แล้ว

{๑๑๐} ครั้งนั้น เทวดาเหล่านั้นผู้เพ่งโทษโดยประมาณยิ่ง กลับขึ้นไปบนอากาศ เทวดา องค์หนึ่งได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่า

เมื่อเราขอโทษอยู่ หากบุคคลใดไม่ยอมยกโทษให้

ยังมีความโกรธอยู่ภายใน มีความแค้นเคืองหนัก

บุคคลนั้น ชื่อว่าย่อมผูกเวร

หากว่าในโลกนี้ โทษไม่มี ความผิดไม่มี

และเวรทั้งหลายไม่สงบ

บุคคลในโลกนี้พึงเป็นผู้ฉลาดได้อย่างไร

ใครบ้างไม่มีโทษ ใครบ้างไม่มีความผิด

ใครบ้างไม่ถึงความหลงใหล

ในโลกนี้ ใครเป็นผู้มีปัญญา เป็นผู้มีสติในกาลทุกเมื่อเล่า

{๑๑๑} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

พระตถาคตพระองค์นั้นผู้ตรัสรู้แล้ว

ผู้อนุเคราะห์แก่สัตว์ทั้งปวง ไม่มีโทษ ไม่มีความผิด

พระตถาคตพระองค์นั้น ไม่ถึงความหลงใหล

พระตถาคตพระองค์นั้นเป็นผู้มีปัญญา เป็นผู้มีสติในกาลทุกเมื่อ