{๒๔๖} [๙๑] เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

สมัยนั้น สุริยเทพบุตรถูกอสุรินทราหูเข้าจับตัวไว้ ครั้งนั้น สุริยเทพบุตรระลึกถึง พระผู้มีพระภาค ได้กล่าวคาถานี้ในเวลานั้นว่า

ข้าแต่พระพุทธเจ้าผู้แกล้วกล้า

ขอความนอบน้อมจงมีแด่พระองค์

พระองค์เป็นผู้หลุดพ้นแล้วจากกิเลสทั้งปวง

ข้าพระองค์ตกอยู่ในภาวะคับขัน

ขอพระองค์จงเป็นสรณะแก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด ๑

{๒๔๗} ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคทรงปรารภสุริยเทพบุตร ได้ตรัสกับอสุรินทราหู ด้วยพระคาถาว่า

สุริยเทพบุตรถึงตถาคตผู้เป็นพระอรหันต์เป็นสรณะ

ราหู ท่านจงปล่อยสุริยเทพบุตรเสียเถิด

พระพุทธเจ้าทั้งหลาย เป็นผู้อนุเคราะห์สัตว์โลก

สุริยเทพบุตรเป็นผู้ส่องแสง ทำความสว่างในที่มืดมิด

มีสัณฐานเป็นวงกลม มีเดชสูง

ท่านอย่าอมสุริยเทพบุตรผู้เที่ยวไปในอากาศเลย

ราหู ท่านจงปล่อยสุริยเทพบุตรผู้เป็นบุตรของเราเสียเถิด

{๒๔๘} ลำดับนั้น อสุรินทราหูปล่อยสุริยเทพบุตรแล้วก็เร่งรีบเข้าไปหาท้าวเวปจิตติ จอมอสูรถึงที่อยู่ เป็นผู้เศร้าสลดใจ เกิดขนพองสยองเกล้า ได้ยืนอยู่ ณ ที่สมควร

๑ ดูเทียบคาถาข้อ ๙๐ หน้า ๙๖ ในเล่มนี้