{๒๔๑} [๙๐] เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

สมัยนั้น จันทิมเทพบุตรถูกอสุรินทราหูเข้าจับตัวไว้ ครั้งนั้น จันทิมเทพบุตร ระลึกถึงพระผู้มีพระภาค ได้กล่าวคาถานี้ในเวลานั้นว่า

ข้าแต่พระพุทธเจ้าผู้แกล้วกล้า

ขอความนอบน้อมจงมีแด่พระองค์

พระองค์เป็นผู้หลุดพ้นแล้วจากกิเลสทั้งปวง

ข้าพระองค์ตกอยู่ในภาวะคับขัน

ขอพระองค์จงเป็นสรณะแก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด

{๒๔๒} ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคทรงปรารภจันทิมเทพบุตร ได้ตรัสกับอสุรินทราหู ด้วยพระคาถาว่า

จันทิมเทพบุตรถึงตถาคตผู้เป็นพระอรหันต์เป็นสรณะ

ราหู ท่านจงปล่อยจันทิมเทพบุตรเสียเถิด

พระพุทธเจ้าทั้งหลาย เป็นผู้อนุเคราะห์สัตว์โลก

{๒๔๓} ลำดับนั้น อสุรินทราหูปล่อยจันทิมเทพบุตรแล้ว ก็เร่งรีบเข้าไปหาท้าวเวปจิตติ จอมอสูรถึงที่อยู่ เป็นผู้เศร้าสลดใจ เกิดขนพองสยองเกล้า ได้ยืนอยู่ ณ ที่สมควร

{๒๔๔} ท้าวเวปจิตติจอมอสูรได้กล่าวกับอสุรินทราหูผู้ยืนอยู่ ณ ที่สมควร ด้วยคาถาว่า

ราหู ทำไมท่านจึงรีบปล่อยจันทิมเทพบุตรเสียเล่า

ทำไมท่านจึงเศร้าสลดใจ มายืนกลัวอยู่เล่า

{๒๔๕} อสุรินทราหูกล่าวว่า

ข้าพเจ้าถูกขับด้วยคาถาของพระพุทธเจ้า

หากข้าพเจ้าไม่ปล่อยจันทิมเทพบุตร

ศีรษะของข้าพเจ้าพึงแตก ๗ เสี่ยง

มีชีวิตอยู่ก็จะไม่ได้รับความสุขเลย