{๒๖๔} [๙๘] สุพรหมเทพบุตรยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาค ด้วยคาถานี้ว่า

จิตนี้สะดุ้งอยู่เป็นนิตย์ ใจนี้หวาดเสียวอยู่เป็นนิตย์

เมื่อกิจทั้งหลายยังไม่เกิดขึ้นก็ดี เกิดขึ้นแล้วก็ดี

ถ้าความไม่สะดุ้งกลัวมีอยู่

พระองค์ผู้ที่ข้าพระองค์ทูลถามแล้ว

ขอจงตรัสบอกข้อความนั้นแก่ข้าพระองค์

{๒๖๕} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

นอกจากปัญญาเครื่องตรัสรู้ ความเพียรเครื่องเผากิเลส

ความสำรวมอินทรีย์ และการสละทุกสิ่งทุกอย่าง

เรายังไม่เห็นความสวัสดีแห่งสัตว์ทั้งหลายเลย

สุพรหมเทพบุตรได้กราบทูลดังนี้แล้ว ฯลฯ หายตัวไป ณ ที่นั้นเอง







{๒๖๖} [๙๙] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระอัญชนวัน สถานที่พระราชทาน อภัยแก่หมู่เนื้อ เขตเมืองสาเกต ครั้นเมื่อราตรีผ่านไป กกุธเทพบุตรมีวรรณะงดงาม ยิ่งนัก เปล่งรัศมีให้สว่างทั่วพระอัญชนวัน เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับถวายอภิวาทแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควร

{๒๖๗} ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่ พระสมณะ พระองค์ทรงยินดีอยู่หรือ”