{๓๑๓} [๑๑๑] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเวฬุวัน สถานที่ให้เหยื่อ กระแต เขตกรุงราชคฤห์ ครั้นเมื่อราตรีผ่านไป พวกเทพบุตรผู้เป็นสาวกของ เดียรถีย์ต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก คือ อสมเทพบุตร สหลีเทพบุตร นิกเทพบุตร อาโกฏกเทพบุตร เวฏัมพรีเทพบุตร มาณวคามิยเทพบุตร มีวรรณะงดงามยิ่งนัก เปล่งรัศมีให้สว่างทั่วพระเวฬุวัน เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับถวายอภิวาท แล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควร

{๓๑๔} อสมเทพบุตรยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มี พระภาค ปรารภปูรณะ กัสสปะว่า

ท่านปูรณะ กัสสปะมองไม่เห็นบาปหรือบุญของตน

ในเพราะการตัด การฆ่า การโบย การเสื่อมทรัพย์

ท่านจึงบอกให้เบาใจเสีย

สมควรที่จะยกย่องท่านว่าเป็นศาสดาในโลกนี้

{๓๑๕} ลำดับนั้น สหลีเทพบุตรได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาค ปรารภ มักขลิ โคศาลต่อไปว่า

ท่านมักขลิ โคศาล สำรวมตนดีแล้ว

ด้วยการกีดกันบาปด้วยตบะ

ละวาจาที่ก่อให้เกิดการทะเลาะวิวาทกัน

เป็นผู้สม่ำเสมอ งดเว้นจากสิ่งที่มีโทษ

พูดจริง เป็นผู้คงที่ ไม่ทำบาปแน่นอน

{๓๑๖} ลำดับนั้น นิกเทพบุตรได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาค ปรารภ นิครนถ์ นาฏบุตรต่อไปว่า