อยู่ ณ ที่นอนที่นั่งอันสงัดแต่ผู้เดียว

นอนคำนึงถึงสัตว์ทั้งปวงด้วยความเอ็นดู

ลูกศรเสียบอกของชนเหล่าใด

ร้อยหทัยให้ลุ่มหลงอยู่ แม้ชนเหล่านั้นในโลกนี้

ทั้ง ๆ ที่มีลูกศรเสียบอกอยู่ ก็ยังหลับได้

ทำไมเราผู้ปราศจากลูกศรแล้ว จะหลับไม่ได้เล่า

เราเดินไป ๑ ก็ไม่หวาดหวั่น ถึงหลับอยู่ก็มิได้กลัวเกรง

กลางคืนและกลางวันไม่ทำให้เราเดือดร้อน

เราไม่พบเห็นความเสื่อมอะไร ๆ ในโลก

ฉะนั้น เราจึงนอนคำนึงถึงสัตว์ทั้งปวงด้วยความเอ็นดู

ครั้งนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า “พระผู้มีพระภาคทรงรู้จักเรา พระสุคต

ทรงรู้จักเรา” จึงหายตัวไป ณ ที่นั้นเอง



๑ เดินไป ในที่นี้หมายถึงเดินไปในทางที่มีราชสีห์เป็นต้น (สํ.ส.อ. ๑/๑๔๙/๑๖๘)