{๔๕๕} [๑๕๐] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ หมู่บ้านพราหมณ์ชื่อเอกสาลา แคว้นโกศล สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคมีคฤหัสถ์บริษัทหมู่ใหญ่แวดล้อม ทรงแสดง ธรรมอยู่

ครั้งนั้น มารผู้มีบาปได้มีความคิดดังนี้ว่า “พระสมณโคดมนี้มีคฤหัสถ์บริษัท หมู่ใหญ่แวดล้อม แสดงธรรมอยู่ ทางที่ดีเราพึงเข้าไปหาพระสมณโคดมถึงที่ประทับ เพื่อให้บริษัทหลงเข้าใจผิดเถิด”

{๔๕๖} ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ได้กราบทูล พระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่า

ท่านพร่ำสอนธรรมใดแก่ผู้อื่น

ธรรมนั้นไม่สมควรแก่ท่านเลย

เมื่อท่านกล่าวสอนธรรมนั้น

อย่าได้ข้องในความยินดียินร้าย

{๔๕๗} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

พระสัมพุทธเจ้าทรงมีจิตเกื้อกูลอนุเคราะห์

ทรงพร่ำสอนธรรมใดแก่ผู้อื่น

ตถาคตหลุดพ้นจากความยินดียินร้ายในธรรมนั้นแล้ว

ครั้งนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า “พระผู้มีพระภาคทรงรู้จักเรา พระสุคต ทรงรู้จักเรา” จึงหายตัวไป ณ ที่นั้นเอง