{๔๕๘} [๑๕๑] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี

{๔๕๙} ครั้งนั้น มารผู้มีบาปเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ ประทับแล้วกราบทูลพระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่า

บ่วงนี้เที่ยวไปในอากาศ

มีในใจ สัญจรไปอยู่

เราจักคล้องท่านด้วยบ่วงนั้น

สมณะ ท่านไม่พ้นจากเราไปได้ ๑

{๔๖๐} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

เราปราศจากความพอใจในอารมณ์เหล่านี้

คือ รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ซึ่งเป็นที่รื่นรมย์ใจ

มารผู้กระทำซึ่งที่สุด เราได้กำจัดท่านเสียแล้ว ๒

ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า “พระผู้มีพระภาคทรงรู้จักเรา พระสุคต ทรงรู้จักเรา” จึงหายตัวไป ณ ที่นั้นเอง



๑ ดู วิ.ม. (แปล) ๔/๓๓/๔๑
๒ ดู วิ.ม. (แปล) ๔/๓๓/๔๑