พระไตรปิฎก

{๔๙๖} [๑๖๐] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ที่ต้นอชปาลนิโครธ ใกล้ฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา ตำบลอุรุเวลา สมัยนั้น มารผู้มีบาปติดตามพระผู้มีพระภาค คอยหาโอกาสตลอด ๗ ปี ก็ยังไม่ได้โอกาส

{๔๙๗} ภายหลังมารผู้มีบาปเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึง ที่ประทับแล้ว ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่า

ท่านถูกความเศร้าโศกทับถมหรือ

จึงมาซบเซาอยู่ในป่าอย่างนี้

ท่านเสื่อมจากทรัพย์สมบัติหรือ

หรือว่ากำลังปรารถนาอะไรอยู่

ท่านได้ทำความเสียหายร้ายแรงอะไรไว้ในหมู่บ้านหรือ

เพราะเหตุไรท่านจึงไม่เป็นมิตรกับชนทั้งปวงเล่า

หรือว่าท่านเป็นมิตรกับใคร ๆ ไม่ได้

{๔๙๘} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

ท่านผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของบุคคลผู้ประมาท

เราขุดรากของความเศร้าโศกได้หมดแล้ว

ไม่มีความเสียหาย ไม่เศร้าโศก เพ่งพินิจอยู่

เราตัดความติดแน่นคือความโลภในภพทั้งปวง

ไม่มีอาสวะ เพ่งพินิจอยู่

{๔๙๙} มารกราบทูลว่า

ชนเหล่าใดกล่าวถึงสิ่งใดว่า ‘นี้ของเรา’

ทั้งยังกล่าวว่า ‘ของเรา’