ถ้าใจของท่านยังฝังอยู่ในสิ่งนั้น

สมณะ ท่านก็จะไม่พ้นจากเราไปได้ ๑

{๕๐๐} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

ชนเหล่าใดกล่าวถึงสิ่งใด สิ่งนั้นไม่ใช่ของเรา

ชนเหล่าใดกล่าว ชนเหล่านั้นไม่ใช่เรา

มารผู้มีบาป ท่านจงรู้อย่างนี้

ท่านย่อมไม่เห็นแม้ทางของเรา ๒

{๕๐๑} มารกราบทูลว่า

ถ้าท่านรู้จักทางอันปลอดภัย

เป็นที่ให้ถึงอมตะ ก็จงจากไปคนเดียวเถิด

จะต้องพร่ำสอนคนอื่นทำไมเล่า

{๕๐๒} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

ชนเหล่าใดเป็นผู้มุ่งไปสู่ฝั่ง

ชนเหล่านั้นย่อมถามถึงนิพพานอันมิใช่ที่อยู่ของมาร

เราถูกชนเหล่านั้นถามก็จักบอกเขาว่า

สิ่งใดเป็นความจริง สิ่งนั้นไม่มีอุปธิ

{๕๐๔} มารกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ มีสระโบกขรณีในที่ไม่ไกลบ้านหรือ นิคม ในสระนั้นมีปูอยู่ ครั้งนั้น เด็กชายหรือเด็กหญิงจำนวนมากออกจากบ้านหรือ นิคมนั้นแล้ว เข้าไปยังสระโบกขรณีนั้น จับปูนั้นขึ้นจากน้ำวางไว้บนบก ปูนั้นก็ชูก้าม ทั้งสองออก เด็กชายหรือเด็กหญิงเหล่านั้นพึงริด พึงหัก พึงทำลายก้ามนั้นทุก ๆ ก้ามด้วยไม้หรือก้อนหิน ก็เมื่อเป็นอย่างนั้น ปูนั้นถูกริดก้าม ถูกหักก้าม ถูกทำลาย

๑ ดูเทียบคาถาข้อ ๑๕๕ หน้า ๑๙๘ ในเล่มนี้
๒ ดูเทียบคาถาข้อ ๑๕๕ หน้า ๑๙๘ ในเล่มนี้