{๕๑๓} ลำดับนั้น นางตัณหา ฯลฯ จึงเนรมิตเพศเป็นหญิงแก่คนละหนึ่งร้อย เข้าไป เฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ฯลฯ เนื่องจากพระองค์ทรงหลุดพ้น เพราะธรรม เป็นที่สิ้นอุปธิอันยอดเยี่ยมแล้ว

{๕๑๔} ลำดับนั้น ธิดามาร คือ นางตัณหา นางอรดี และนางราคา พากันจากไป ณ ที่สมควรแล้วพูดกันว่า “เรื่องนี้จริงดังบิดาของเราได้พูดไว้ว่า

บุรุษนั้นเป็นพระอรหันต์

เป็นพระสุคตในโลก ก้าวล่วงบ่วงแห่งมารได้แล้ว

ใคร ๆ พึงนำมาด้วยราคะไม่ได้ง่าย ๆ

เพราะฉะนั้น เราจึงเศร้าโศกมาก

อนึ่ง ถ้าพวกเราพึงเล้าโลมสมณะหรือพราหมณ์ใดที่ยังไม่หมดราคะ ด้วยความ พยายามอย่างนี้ หทัยของสมณะหรือพราหมณ์นั้นพึงแตก โลหิตอุ่น ๆ พึงพุ่งออก จากปาก หรือเขาพึงบ้า หรือว่ามีจิตฟุ้งซ่าน เหมือนอย่างต้นอ้อสดถูกลมพัดขาด เหี่ยวเฉาแห้งไป แม้ฉันใด สมณะหรือพราหมณ์นั้นพึงหงอยเหงา ซูบซีดเหี่ยวแห้งไป ฉันนั้นเหมือนกัน”

{๕๑๕} ครั้นแล้ว ธิดามาร คือ นางตัณหา นางอรดี และนางราคา พากันเข้าไปเฝ้า พระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควร นางตัณหาธิดามารยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่า

ท่านถูกความเศร้าโศกทับถมหรือ

จึงมาซบเซาอยู่ในป่าอย่างนี้

ท่านเสื่อมจากทรัพย์สมบัติหรือ

หรือว่ากำลังปรารถนาอะไรอยู่

ท่านได้ทำความเสียหายร้ายแรงอะไรไว้ในหมู่บ้านหรือ