เพราะเหตุไรท่านจึงไม่เป็นมิตรกับชนทั้งปวงเล่า

หรือว่าท่านเป็นมิตรกับใคร ๆ ไม่ได้ ๑

{๕๑๖} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

เราชนะเสนามารคือรูปที่น่ารัก

และรูปที่น่าพอใจแล้ว เพ่งพินิจอยู่ผู้เดียว ได้รู้ความสุข

เพราะเหตุนั้นเราจึงไม่เป็นมิตรกับชนทั้งปวง

เพราะความเป็นมิตรกับใคร ๆ ไม่สำเร็จประโยชน์แก่เรา

{๕๑๗} ลำดับนั้น นางอรดีธิดามาร ได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่า

ภิกษุในศาสนานี้มากไปด้วยวิหารธรรมอย่างไหน

จึงข้ามโอฆะทั้ง ๕ ๒ ได้

บัดนี้ ท่านข้ามโอฆะที่ ๖ ๓ ได้แล้วหรือ

บุคคลเพ่งฌานอย่างไหนมาก

กามสัญญาทั้งหลายจับยึดเขาไม่ได้ จึงห่างเหินไป

{๕๑๘} พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า

บุคคลมีกายอันสงบ มีจิตหลุดพ้นดีแล้ว

เป็นผู้ไม่มีอะไร ๆ เป็นเครื่องปรุงแต่ง

มีสติ ไม่มีความอาลัย รู้ทั่วธรรม

มีปกติเพ่งพินิจอยู่ด้วยฌานที่ ๔ อันหาวิตกมิได้

ย่อมไม่กำเริบ ไม่ซ่านไป ไม่เป็นผู้ย่อท้อ

๑ ดูเทียบคาถาข้อ ๑๖๐ หน้า ๒๐๘ ในเล่มนี้
๒ โอฆะทั้ง ๕ ในที่นี้หมายถึงโอฆะคือกิเลสอันเป็นไปทางทวารทั้ง ๕ (คือ ตา หู จมูก ลิ้น และกาย) (สํ.ส.อ. ๑/๑๖๑/๑๗๙)
๓ โอฆะที่ ๖ หมายถึงโอฆะคือกิเลสอันเป็นไปทางมโนทวาร ได้แก่ กิเลสที่เกิดขึ้นในใจ (สํ.ส.อ. ๑/๑๖๑/๑๗๙)